Adopcja

Przez przysposobienie (adopcję, usynowienie) należy rozumieć powstały z woli osób zainteresowanych taki stosunek prawny, jaki istnieje między rodzicami, a dzieckiem. Jest to więc z woli osób zainteresowanych taki stosunek prawny, jaki istnieje między rodzicami, a dzieckiem. Jest to więc stosunek rodzicielski, w ramach którego powstają między przysposabiającym, a przysposobionym wszelkie obowiązki i prawa właściwe dla naturalnego stosunku rodzicielskiego, jak stan cywilny polegający na pochodzeniu jednej osoby od drugiej, jak władza rodzicielska czy obowiązek alimentacyjny.

 Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy

Najkorzystniejszą formą opieki nad dzieckiem pozbawionym rodziny naturalnej jest adopcja

W Polsce prawem, które stanowi o adopcji jest Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy oraz dokumenty prawne ratyfikowane przez Polskę: np.: Konwencja Haska, Konwencja o Prawach Dziecka.

Zgodnie z obowiązującym prawem najważniejszą przyczyną, najważniejszym powodem adopcji jest dobro dziecka.

W obecnym stanie prawnym istnieją trzy rodzaje adopcji (przysposobienia):

  • przysposobienie niepełne,
  • przysposobienie pełne,
  • przysposobienie całkowite.

Przysposobienie niepełne oznacza formę adopcji, która polega na przyjęciu dziecka przez nowych opiekunów bez zrywania więzi prawnych z rodziną biologiczną. Przysposabiający stają się rodzicami, ale dalszych krewnych – babcie, dziadków, ciocie, wujków – dziecko ma nadal w swojej rodzinie biologicznej.

Przysposobienie niepełne stosuje się w praktyce bardzo rzadko i w przypadkach, gdy wymaga tego dobro dziecka.

Na mocy postanowienia o przysposobieniu pełnym dziecko wchodzi w pełni w rodzinę adopcyjną, a wychodzi  z rodziny naturalnej. Zostają zerwane więzi prawne z jego rodziną naturalną. Ustają skutki naturalnego pochodzenia dziecka, a w szczególności władza rodzicielska, obowiązek alimentacyjny i prawo do dziedziczenia.

Przysposobienie całkowite wiąże dziecko z nową rodziną zupełnie i nierozerwalnie. Rodzice biologiczni całkowicie zrzekają się dziecka, zawierając tzw. zgodę blankietową na adopcję, bez wskazywania osoby przysposabiającej. Przysposobienie całkowite jest poszerzoną i pogłębioną w skutkach odmianą przysposobienia pełnego.

Po przysposobieniu pełnym i całkowitym, dzieciom nadaje się nowe akty urodzenia, w których zyskują nowych rodziców, nazwiska, a niekiedy i imiona.

Adopcja w aspekcie psychologiczno – społecznym

Adopcja jest szansą dla osieroconych i opuszczonych dzieci, dla bezdzietnych małżeństw, a także dla rodziców, którzy z różnych przyczyn nie mogą wychowywać własnych dzieci. Z danych statystycznych wynika, iż co 5 para małżeńska nie może w naturalny sposób mieć dzieci. Małżonkom, którzy bezskutecznie od lat starają się o potomka, przysposobienie daje więc możliwość stworzenia pełnej rodziny, dziecku zaś przynosi szansę normalnego rozwoju w optymalnych dla niego warunkach. Adopcja może być także drogą wyjścia dla rodziców biologicznych, którzy nie mogą bądź nie chcą wychowywać sami swoich dzieci.

Adopcja nie jest jednorazowym aktem, którego finałem jest przyznanie przez sąd rodzinny prawa do opieki rodzicielskiej nad dzieckiem – jest bardzo długim i procesem, podczas którego obie strony uczą się rozumieć i kochać siebie nawzajem. Potrzeba tu jeszcze więcej miłości niż w naturalnym rodzicielstwie – trzeba bowiem przekroczyć barierę braku pokrewieństwa.

Adopcja jest niewątpliwie aktem wielkiej odwagi ze strony ludzi, decydujących się  na przyjęcie cudzego dziecka pod swój dach, jest deklaracją wytrwałości, gotowości do poświęceń i wyrzeczeń. Ale adopcja jest nie tylko dawaniem, jest również otrzymywaniem: miłości dziecka, któremu stworzono szansę życia w rodzinie.